Przy jakich lekach nie należy współżyć?
Kwestia bezpieczeństwa współżycia seksualnego w trakcie stosowania farmakoterapii ma istotne znaczenie medyczne i edukacyjne. Niektóre leki mogą wpływać na funkcje seksualne, zmieniać fizjologię narządów płciowych, a nawet stanowić zagrożenie dla partnera lub potencjalnej ciąży.
Przy jakich lekach nie należy współżyć?
W przypadku leków o udowodnionym działaniu teratogennym ryzyko dotyczy przede wszystkim potencjalnego uszkodzenia płodu, jeśli doszłoby do poczęcia. Dlatego kobiety oraz mężczyźni przyjmujący niektóre preparaty powinni czasowo powstrzymać się od współżycia lub stosować antykoncepcję o najwyższej skuteczności.
Do najważniejszych leków teratogennych należą:
- Izotretynoina i inne retinoidy doustne – stosowane w terapii ciężkiego trądziku. Nawet jednorazowe zajście w ciążę podczas przyjmowania leku może prowadzić do ciężkich wad wrodzonych. Zaleca się unikanie współżycia bez zabezpieczenia oraz stosowanie podwójnej antykoncepcji.
- Leki immunosupresyjne (np. mykofenolan mofetylu) – wymagają rygorystycznej kontroli u obu partnerów, ponieważ mogą zaburzać rozwój zarodka.
- Leki cytotoksyczne i chemioterapia – z uwagi na ich toksyczność, wpływ na gamety oraz działanie mutagenne pacjenci powinni powstrzymać się od współżycia bez zabezpieczenia w trakcie terapii i przez pewien okres po jej zakończeniu.
Niektóre preparaty antyretrowirusowe, zwłaszcza w okresie rozpoczynania leczenia, mogą wiązać się z ryzykiem przeniesienia wirusa na partnera. Mimo skutecznej terapii zasada „U=U” (niewykrywalny = niezakaźny) obowiązuje dopiero po uzyskaniu trwałej niewykrywalnej wiremii. Do tego czasu specjaliści zalecają stosowanie prezerwatyw i unikanie kontaktów seksualnych bez zabezpieczenia.
Antybiotyki i leki stosowane w leczeniu infekcji przenoszonych drogą płciową są pewnym ograniczeniem. W przypadku aktywnej infekcji współżycie może skutkować: przeniesieniem choroby na partnera, reinfekcją czy nawet pogorszeniem stanu zapalnego. Współżycie można wznowić dopiero po zakończeniu terapii oraz ustąpieniu objawów, zgodnie z zaleceniami lekarza.
Niektóre leki wpływające na błony śluzowe i integralność narządów płciowych mogą powodować podrażnienia, suchość lub uszkodzenia błon śluzowych, co zwiększa ryzyko mikrourazów podczas współżycia. Są to m.in.:
- glikokortykosteroidy stosowane miejscowo,
- preparaty immunomodulujące,
- leki przeciwgrzybicze w postaci globulek dopochwowych,
- niektóre farmaceutyki stosowane w leczeniu liszaja twardzinowego.
W takich przypadkach zaleca się odczekanie do zakończenia terapii lub całkowitego ustąpienia objawów podrażnienia.
Leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, heparyny drobnocząsteczkowe, nowe doustne antykoagulanty) nie wymagają całkowitego unikania współżycia, ale ostrożność jest wskazana przy:
- aktywnych krwawieniach z dróg rodnych,
- skłonności do siniaków i krwawień,
- stanach zapalnych pochwy.
W określonych sytuacjach klinicznych lekarz może zalecić czasowe ograniczenie aktywności seksualnej.
Niektóre leki psychiatryczne nie tyle zakazują współżycia, co mogą powodować:
- zaburzenia libido,
- problemy z erekcją,
- opóźniony orgazm,
- suchość pochwy.
Dotyczy to zwłaszcza:
- selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI),
- neuroleptyków,
- niektórych leków przeciwlękowych.
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych warto skonsultować modyfikację terapii.
Niektóre leki, zwłaszcza stosowane w zaburzeniach erekcji (np. sildenafil), mogą wchodzić w interakcje z nitratami czy lekami hipotensyjnymi. Współżycie w takich sytuacjach może prowadzić do znacznego spadku ciśnienia, zawrotów głowy czy omdlenia. W takich przypadkach wymagana jest konsultacja lekarska.
Przeczytaj także:
Wkładka antykoncepcyjna Diafragma Caya do samodzielnego stosowania, odpowiednia dla 98% kobiet
Monitor płodności do wyznaczania dni płodnych i owulacji na smartfon. Certyfikowany wyrób medyczny.
FEMILA Masażer wibracyjny przeznaczony do masażu krocza, mięśni dna miednicy
Tampony BEPPY bez sznureczków do sauny, na basen i fitness a także do seksu podczas okresu
